จบไปแล้ว กับงานรับน้องครั้งแรกของมหิดล

 ที่เรียกว่า งานรวมพลคนสีน้ำเงิน หรือบางคนอาจจเรียกว่า งานแรกพบ

เปนวันที่รุ่นพี่จะได้พบกับรุ่นน้องเป็นครั้งแรก เย่ เย่

 ดีใจมั้ย  อิอิ

 

งานของวันนี้ มีหลากหลายกิจกรรม ทั้งกิจกรรมซุ้ม แนะนำมหาลัย การแสดงความสามารถของนักศึกษา

เยอะแยะมากมาย

บางอย่างก็เหมือนกับปีที่แล้ว แต่ที่แตกต่างก็คือ สถานที่

ปกติแล้วจะจัดที่พญาทัย แต่ปีนี้จัดที่ศาลายา

แต่ก็ดี เพราะที่นี่เป็นถิ่นเรา ห้าห้า

 

พูดถึงกลุ่ม 26 มั่งดีกว่า

กลุ่มของเราวันนี้ มากันตั้ง 8 คน แหนะ ดีใจจัง

เราถือว่าเยอะนะ บางกลุ่มน้อยกว่านี้อีก

ดีใจที่กลุ่มเราช่วยกันทำงาน

และก็ขอโทษที่เป็นหัวหน้ากลุ่มที่ไม่ค่อยดี แต่เราก็จะพยายาม

วันนี้พี่กลุ่มเรามีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น มีผู้ชายคนเดียว ถือว่ารวมไปเลยละกัน ห้าห้า

และตอนเช้าฝนก็ตก แต่ก็ไม่เป็นปัญหา เราก็ยังต้อนรับน้องได้เหมือนเคย

แต่พอออกไปเล่นแรลลี่ตอนเช้า มันเลยร้อนอยฃบอ้าวไปหน่อย เพราะ แดดมันร้อน อากาศก็ชื่น

แถมเรายังลืมเอาพัดมาพัดน้อง อันนี้เราลืมจิงๆอะ T^T

เล่นเกมได้พอดีๆ ถือว่าโอ

 แล้วเราก็มากินข้าวกันที่แสตน ที่เราอยากนะฃั่งกินข้าว มานานแล้ว ห้าห้า

ในที่สุดก็ได้กิน

 

ตอนบ่ายๆเราก็แอบไปเข้าซุ้มคณะมานิดหน่อย ได้ไปเจอน้องรหัส ห้าห้า

 พอกลับไปที่กลุ่มก็หากลุ่มไม่เจอแล้ว เลยกลับมาที่คณะ ห้าห้า เปนข้ออ้างรึป่าวนะ

แต่ก็กลับไปตอนพีที เพราะเค้าว่าที่นั่นหรู เลยอยากไปดูสักหน่อย

ไปดูการแสดงของนักศึกษา

ปีนี้มีทอร์คโชว์ของพี่ๆ ก็สนุดดี

และก็มีการแสดงละคร เราว่าเค้าเล่นกันเก่งมาก

เหมือนจริงสุดๆอะ ขนาดกินข้าวยังเหมือนจิงเลย ก็กินจิงๆนิหน่า ห้าห้า

แต่เล่นเก่งจิงๆนะ ทำได้ไง

นอกนั้นก็เหมือนปีที่แล้วเลย

 กิจกรรมเลทไปหนึ่งชั่วโมงแหนะ

เราต้องรีบกลับ อย่างเซง

เลยไม่ได้บูมไอซีทีเลย เศร้า

 แล้วก็จบงานแรกพบ ของเราเพราะเราอยู่ไม่จบ ห้าห้า

 

ไอซีทีจงเจริญ เย่ๆๆๆๆ

ทำไมอะ T^T

posted on 24 Apr 2009 18:22 by praewkura

 

ถึงเราจะรู้ว่า

 

คนที่ผ่านไปผ่านมา ต้องมีสักคนละ ที่เกลียดเรา ม่ายชอบหน้าเรา

 

เปนเรื่องธรรมดา จิงมะ

 

ม่ายมีคัยหรอกที่จะได้รับความชื่นชอบจากทุกๆคน จิงมะ

 

แต่ทำไม พอรู้ว่ามีคนที่เกลียดเรา ม่ายชอบหน้าเรา

 

เราต้องเศร้าด้วยละ

 

เราอยากรู้จัง ว่าทำไมต้องเกลียด ทำไมต้องรู้สึกแย่กับเราละ

 

จะไปถามก็ไม่ดี เพราะเราคงม่ายอยากรู้คำตอบหรอก ช่ายมะ

 

คำตอบอาจจะทำให้เราเสียใจมากขึ้นด้วยซ้ำ

 

เราจะทำอะไรได้

 

นอกจาก จะไม่ต้องไปยุ่งกะเค้า ม่ายต้องสนใจ ว่าเค้าจาคิดไง

 

เราแคร์เฉพาะคนที่เหนเราสำคัญดีกว่า

 

ถึงเราจะรู้อยู่แก่ใจ

 

แต่การคิดมากก็ม่ายทำให้เราดีขึ้นหรอกนะ ช่ายมะ

 

เศร้าจาง

 

ทำไมจิตใจของคนมันช่างซับซ้อนเนอะ

summer... แล้วไง

posted on 22 Apr 2009 20:47 by praewkura

หลังจากที่ม่ายได้อัพblogตั้งนาน

ที่จริงอาจเปนเพราะเราลืมไปแล้วว่าเรามีblog ห้าห้า

ก็โดนเพื่อนมันบังคับขู่เข็ญให้มาอัพ (เวอร์ปายเยอะ)

เพราะมันว่าง แค่ตอนนี้ หึหึ

 

อยู่บ้านมาตั้งหลายวัน ม่ายมีไรทำเลย

ลองทำขนมก็แล้ว ดูหนังก็แล้ว เล่นเกมก็แล้ว แต่ก็ยังเหมือนไม่มีไรทำ

ว่างๆก็ปายกิน ห้าห้า จาเล่าทามมายเนี่ย

 

แต่ตอนนี้งานเยอะสุดๆ เซงมากๆอะ

ปายคณะทุกวัน ก็ร้อนปายไหน ขอร้องๆ

เกลียดหน้าร้อนจิงๆเลย หน้าหนาวก็เกลียด หน้าฝนก็เกลียด

เมื่อไหร่มันจะมีหน้าอากาศแจ่มใสตลอดวันบ้างนะ

 

บ่นอีกแระๆ จาบ้าตาย เลิกบ่นสักทีได้มะ

 

แต่ก็ยางดี ด้ายไปทำงานได้ตังที่คณะ ซึ่งมีคนบอกว่าอีกนานกว่าได้แตะมันนี่

เราก็อุตส่าห์ วางแผนการณ์ไว้อย่างดิบดี

เริ่มที่ทำงานเส็ดได้ตังเลย แล้วจาเอาไปกิน กิน และก็กิน

โคตรวางแผนเลย ห้าห้า

 

เปนทีเอภาษาอังกิด วิชาที่ชั้นเกลียดที่สุด ห้าห้า

แต่จามาบ่นไร ก็เราเรียนอินเตอร์

ดูบ้าเนอะ เกลียดอังกิดแต่เรียนอินเตอร์

ตอนนี้อังกิดก็ห่วย ยังมีหน้าไปสอนน้องอีก

แล้วทำไมเราต้องมานั่งด่าตัวเองด้วยฟระ

 

ในเมื่อด่าแล้ว

ขอด่าอีกเรื่องได้มะ

ตอนนี้โคตรเซง กลับมาโรคเดิมอีกแระ แบบว่าคิดปายเอง

อุตส่าห์เลิกแล้วนะเฟ้ย แต่ทำไมกลับมาเปนอีกฟระ

คราวนี้ก็คงจาคิดไปเองอีกแระ เซงวะ

มานไม่มีแบบเรื่องจิงๆบ้างรึงาย

 

เข็ดแล้วเฟ้ย ชั้นเข็ดจิงๆอะ

 

มาทำงาน ทำงาน และก็ทำงาน เก็บเงิน อดออม ปายกินดีก่า มีความสุขก่าเยอะๆเลย หึหึ

 

มัคัยอยากไปกินกะเราบ้างมะ ห้าห้า

edit @ 22 Apr 2009 21:13:56 by PRAEWKURA